Nietrwała materia aleksjejowej pamięci umieściła ojca tylko na dwóch kliszach: Sergiej przy fortepianie. Sergiej odchodzący. Poza tym ojciec był tylko bohaterem bajki szeptanej przez matkę na dobranoc, dalekim Guliwerem, Ulissesem zabłąkanym wśród wojennych zgliszczy, gdzieś pod Warszawą. Bo stare dekoracje Mateczki Rosji nie były godne, by stać się sceną jego wzniosłej śmierci. Wśród nich mógł się rozegrać jedynie dramat upokorzenia egzaltowanej dziewczyny- jednej z tych, co się trują z miłości albo obcinają włosy po rozstaniu.
- Polska, Białoruś, prawie cała Rosja... i nigdzie takiej ładnej dziewczyny nie widziałem- powiedział Sergiej wiosną tysiąc dziewięćset czterdziestego. Dziewczyna miała na imię Daria i zawsze płakała gdy grał Rachmaninowa. Doskonale pamięta ich noc poślubną, kiedy pijany wziął ją od tyłu zmuszając, by patrzyła w lustro. On nie spojrzał na nią ani razu. Gdy już skończył, usiadł przy fortepianie i zagrał Sonatę b-moll a ona leżała na podłodze, wykrwawiając z siebie dziewictwo. Aleksjej urodził się w grudniu. Dzieciństwo upłynęło mu na obserwowaniu matki ćwiczącej się w cierpieniu i nauce gry na saksofonie. Do tej pory czuje ten nieustanny strach, chłód świtów w obcych miastach, zapach przetrawionej wódki i ból opuchniętych palców, które przytrzasnęła mu klapą fortepianu. Wtedy pierwszy raz próbował zagrać Rachmaninowa. Już nigdy nie wybaczy matce tej wiecznej tułaczki jaką jest ofiarowane mu przez nią życie. Na zawsze zachowa w pamięci pogardę do jej wątłego, pachnącego maślanką ciała i dwie niezbyt wyraźne klisze: Sergiej przy fortepianie. Sergiej odchodzący.